Zgodnie z chrześcijańską tradycją przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego (1). Jego zadaniem jest (w wypadku chrztu osoby dorosłej) towarzyszenie w dochodzeniu do wiary i poznawaniu życia chrześcijańskiego, zaś w przypadku chrztu dziecka – ma on wraz z rodzicami przedstawić dziecko do chrztu i pomagać w jego wychowaniu religijnym tak, by prowadziło życie prawdziwie chrześcijańskie.

Chrzestnym nie może więc być każdy. Więcej – Kościół stawia osobom, które maja być chrzestnymi, bardzo konkretne wymagania. Chrzestnym może być ten, kto (2):

1. Został wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców /opiekunów/,

2. Jest katolikiem,

3. Ma wymagane kwalifikacje i chce pełnić to zadanie,

4. Jest wystarczająco dojrzały do pełnienia tego zadania, to znaczy ukończył szesnaście lat,

5. Przyjął trzy sakramenty wtajemniczenia: Chrzest, Bierzmowanie i Eucharystię,

6. Prowadzi życie zgodne z wiarą i zadaniami, jakie ma pełnić,

7. Prawo nie zabrania mu pełnienia zadań chrzestnego (tzn. jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej),

8. Nie jest ojcem ani matką dziecka /osoby przyjmującej chrzest/.

Obok chrzestnego katolika można również wybrać osobę ochrzczoną nie będącą katolikiem na świadka chrztu.

Zgodnie z tymi normami pomyłką jest wybór na chrzestnego osoby niepraktykującej lub żyjącej w związku cywilnym lub konkubinacie (bez ślubu „kościelnego”) albo osoby jawnie występującej przeciwko prawdom wiary i moralności. Musi przecież  – wraz z rodzicami dziecka – wyznać wiarę, w której dziecko ma być ochrzczone i wyrzec się wszelkiego zła!

Ma być to osoba, która żyje życiem prawdziwie chrześcijańskim: wierząca, praktykująca, najlepiej uczestnicząca czynnie w życiu wspólnoty parafialnej.

Zadaniem chrzestnego jest bowiem nie tyle „rozpieszczanie” dziecka prezentami, o ile wspomaganie rozwoju jego wiary. A zatem kryterium wyboru nie może być w żadnym wypadku stan posiadania majątkowego.

Powinna być to osoba bliska rodzinie dziecka, mająca z nią częste kontakty (czy może dbać o wiarę dziecka chrzestny, który widuje chrześniaka raz czy dwa razy w roku?). Chrzestny powinien również cieszyć się autorytetem tak, by w razie potrzeby mógł zwrócić uwagę dziecku i jego rodzicom na błędy czy braki wychowania.

To dlatego, gdy chrzestny nie jest osobiście znany proboszczowi, wymagane jest zaświadczenie z parafii zamieszkania, że jest osobą wierzącą i praktykującą.


1. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 872.
2. Wtajemniczenie chrześcijańskie. Wprowadzenie ogólne, 8-10; KPK, kan. 874.